Rhein Fahrradtour

Vorig jaar reden we met enkele vrienden vanuit Kortrijk naar Parijs in 3 dagen.
Het verslage daarvan vind je hier.
Zoiets in elkaar steken vind ik zelf heel leuk om te doen.
Begin dit jaar kreeg ik dan ook terug de vraag of er een vervolg komt.
Aankomen in een drukke stad is geen goed idee.
Het is te zeggen, de omschakeling tussen het platteland zoals in Frankrijk en de grootstad Parijs was nogal vermoeiend.
Daarom kwam ik met het idee om te starten vanuit België en terug te keren vanuit datzelfde punt.
Vanuit Brugge zijn er treinen naar Antwerpen, Limburg of Luik, dat lijken mij al betere start/aankomst plaatsen.
Ik wou ook geen volgwagen mee hebben deze keer, dat is op een bepaalde manier wel handig. Uit ervaring weet ik dat dat voor de chauffeur saai kan zijn.

Enfin, mijn idee was om naar de Rijn te fietsen en als het kon een stukje langs de oevers van deze rivier fietsen.
Fietsen in Duitsland had ik nog nooit gedaan, het leek me alvast een prima idee.
Iemand anders wou door de Maasduinen fietsen, een passage door het Nederlandse Limburg.
Omdat er geen google street view is moest ik voor het maken van de route mij baseren op Open Street Map.
RidewithGPS bied ook de mogelijkheid om OSM cycle als basiskaart te gebruiken, hierdoor kan je de knooppunten zien en ook waar er fietspaden zijn of wat de ondergrond is.
Al is dat natuurlijk geen zekerheid.
Maar goed, ik stippelde een route uit, ging die NIET verkennen zoals vorig jaar en dat zou het dan moeten zijn.

Op vrijdag 12 juli stonden we zoals afgesproken om 6u45 in het station van Brugge.
Nog wat ontbijt kopen in de lokale bakker van het station en we waren klaar voor een meer dan 150 minuten durende treinrit dwars door Vlaanderen.
Geen vertraging, de fietsen meenemen op de trein verliep heel vlot, prima transportmiddel!

Om 9u45 stapten we uit in het station van Bokrijk met de zon op onze smoel.
Meteen al een leuke bezienswaardigheid, “fietsen door het water”.
Van regen was er op dat moment nog geen sprake. We fietsten langs C-mine, langs enkele terrils. Het tempo zat er goed in, tussen de 23&24/u.
Ik had een middagpauze voorzien in Opitter, na 34km, maar dat bleek te vroeg te zijn, als we nog even doorfietsen konden we een pauze inlassen terwijl een (eerste) regenbui passeerde.
Geen probleem, op KM 55 was er een fietscafé waar we onze magen konden vullen.
Tot mijn teleurstelling was er enkel vlaai en de gekende dranken.
Toen we de Nederlandse grens (km48) overstaken moesten we onze regenjas aan doen, de vlaai-stop was uiteindelijk niet zo heel erg. dsc01318
Even schuilen en weer verder. Dat gaf ons ook de tijd om naar een volgende stop te zoeken waar we iets hartig konden eten.
Een 10-tal km verder was er “de dorpsherberg”, volgens de website waren er pannenkoeken en kleine snacks.
De vriendin begreep me en wist, svennie heeft honger.

We namen plaats op het lege terras en bestelden een drankje en iets om te eten.
Op het moment dat we ons eten kregen viel er een plensbui van jewelste, gecombineerd met wat donder.
Die pauze hebben we ook weer goed gepland.
Omdat de regen bleef aanhouden bestelden we nog een drankje, want ja, doorweekt fietsen, dat is voor andere momenten.
Rond de klok van 15u klikten we terug in en trokken verder doorheen Limburg. Nog een kleine ommetje om een extra gemeente te scoren. 😉
We reden langs het nationaal park “de grote Peel” en terwijl vroegen we ons af wat dat wel mag zijn, een Peel.
Volgens mijn minuscule kennis van de Limburgse taal meen ik geloven dat Peel voor Boel staat .
Iemand op Strava liet me weten dat Peel een oud woord is voor “drassig veenland”.
Wikipedia vertelde me dan weer dat dit nationaal park verdeeld is door een provincie grens, Noord-Brabant en Limburg.
Blijkbaar kan/kon je dat goed zien aan de manier van ontginning.
Noord-Brabant gebruikte een grootschalige manier van ontginnen terwijl in het Limburgse gedeelte dat op een iets traditionelere manier was door de boeren.

Rond de kaap van 100km reden we America binnen, klinkt mooier dan het werkelijk is.
In Horst hielden we een stop voor een ijsje of een cola.
Bij het checken van de sociale media zagen we dat zowel de renners in TdF als wij allebei nog 35km te gaan hebben, maar wie zou eerst aankomen.

Met nog een passage door de Maasduinen en een stevige bries uit het Noorden lieten we de overwinning over aan de echte coureurs.
Rond 18.30 arriveerden we in Goch, een stadje net over de Duitse grens.

Het was even zoeken naar onze slaapplaats, al snel hadden we het juiste adres te pakken en nog geen 10 minuten later konden we ons al verfrissen.
Na een goeie snitzel en nog wat zoetigheid was het tijd voor een verdiende nachtrust.

dsc01348

Op de eerste dag reden we door verschillende landen, de ene al wat echter dan de andere.
Dag 2 hadden we vooral te maken met oversteken van waterlopen, of het mislukken ervan.

Na een goede nachtrust en stevig ontbijt vertrokken we om 9.30 in Noordoostelijke richting.
Tijdens het ontbijt zagen we hoe de hemel donker werd en een transformatie van salade regen in plensbui om uiteindelijk toch terug saladeregen te worden.
Net voor ons vertrek hield het op met regenen en in de verte zagen we de zon al piepen.

Vandaag zouden we (eindelijk) de Rijn zien, want dat was zo een beetje de reden van onze 3-daagse.
Na 20 kilometer kwam de zon erdoor, we passeerden een kerncentrale die nooit online ging en nu een pretpark is geworden.
Wunderland Kalkar.
Op dat moment naderden we de oevers van de Rijn.
Het deed me denken aan die keer dat ik langs de Maas fietste, een dijk, wat schapen, geen auto’s.
We hadden de wind in de rug, meevaller.
Het was best leuk fietsen, ondanks dat ik totaal geen zicht had op wat ons te wachten stond.
Ik moet zeggen dat het maken van de route via OSM cycle best een aanrader is.
Op drukke wegen was er altijd een fietspad dat gescheiden is van de autoweg, er is plaats om met 2 naast elkaar te fietsen.

Xanten, 43km ver, ik heb me laten vertellen dat het een plaats is die we niet zomaar konden passeren.
Het archeologisch park lieten we voor wat het is, al konden we wel de omwalling zien van het oude stadsgedeelte.
We reden een stukje door het centrum en namen plaats op een terras voor een apero.
Geen Martini tonic, gewoon een cola deze keer.

Net zoals gisteren was ons plan om ergens halverwege onze eetpauze in te lassen. Dat zou dan rond kilometer 65km moeten zijn.
Op Google maps leek er niet veel te doen tussen km 60&70, na 56km was er wel een stad die lunch mogelijkheden bood.
We zetten onze weg verder en moesten nu de Rijn over, althans dat was de bedoeling.
Toen we aan de Rijn kwamen bleek er geen brug, een overzet boot dan?
Wel, die vaart enkel op woensdag liet iemand ons weten.
Bon, dan volgen we de weg tot aan de volgende brug zeker?

We reden een 15-tal kilometer verder en beslisten om dan wel iets te zoeken om te eten.
Een pitta, iets kopen in de winkel? Er waren niet super veel opties maar Evelyne zag op Google maps dat er een hotel was MET snitzels op de kaart.
We namen plaats op het terras en bestelden drank en eten.
10 minuten later verscheen de ober met snitzels, frieten en salade.
FEEST!

dsc01393

Na een deugdoende pauze en wat smalltalk in het Duits gingen we verder langs de rijn.
De wind in de zeilen en een vlak landschap voor ons.
De kilometers vlogen voorbij.

In Sankt Hubert lasten we een laatste pauze in. Geen café of ijsje, gewoon supermarkt voor een drankje.
Daar maakten we kennis met statiegeld op plastic flesjes, topidee (vind ik persoonlijk).

Nog 30 kilometer in deze etappe, er zou enkel nog een klimmetje zijn in het centrum van Mönchengladbach, een finish voor de punchers.
In de finale moesten we nog een soort van overzetbootje nemen, het leek meer op kooi die ons aan de overkant zou brengen.
Enfin, het was een grappige bedoening.

Nog 10 kilometer, we naderden Mönchengladbach en de laatste klim, in realiteit was het niet meer dan Oedelem berg maar dan zonder kasseien en een kleine kilometer lang.
In de laatste kilometers leek een regenbui ons even een halt te roepen maar we lieten ons niet kennen.
Bij de finish wachtte ons een mooie loft en een pizzeria iets verder in de straat.

Dag 3, mijn dag begon met een kleine ochtendwandeling naar de bakker en de bank automaat, want de bakkerij had geen bankcontact. De bank bleek dan ook gesloten, gelukkig had iemand anders nog cash bij.
In Duitsland is betalen met de kaart nog niet zo ingeburgerd als bij ons. 🤔

Een bewolkte dag, niet te koud maar ook niet warm of vochtig.
In feite vind ik dit het beste weer om in te fietsen.
Akkoord, fietsen in de zon is zalig, maar zo wat wolken zorgt ervoor dat er een constante temperatuur is die aangenaam blijft.
We trokken ons op gang langs een drukke baan waar een prima fietspad was voorzien die los stond van de autoweg.
De eerste 30 kilometer was behoorlijk vlak.
Daarna ging het langzaam bergop richting Alsdorf, op 5 kilometer van de Nederlandse grens.
Het was bijna middaguur en mijn maag gromde.
Tijd voor een lunch.

We vonden een bakkerij en bestelden iets om te eten. Voor mij was dat spek met eieren en wat brood, nog een warme chocolademelk.
Akkoord, het klinkt meer als een brunch.
We naderden nu de “bergenzone”, vanuit Herzogenrath ging het al goed bergop.
Ik denk iets van 9-10%.
We reden door Nederlands Limburg, ofwel de streek waar de Amstel Gold Race gereden word.
Kuitenbijters, prachtige uitzichten als beloning, drukke bedoening in Valkenburg, enkel wielertoeristen.
De rest van de groep beklom liever de geulhemmerweg ipv de Cauberg, dus deden we die eerste, op zich ook een rustigere weg.
De vriendin wat peptalk geven, als bij wonder luisterde ze ook naar m’n tips. 😀

Nog een 8-tal kilometer tot in Maastricht waar ik een volgende stop wou inlassen.
Het was nog 32 kilometer tot in Genk, dachten we.
Op het terras vulden we onze magen met een natje en een droogje.
Als ik het goed had was er telkens op het uur een trein vanuit Genk naar Brugge.
Om 15.15 vertrokken we in Maastricht en hadden dus nog ruim anderhalf uur om 32 kilometer te doen.
Niet onmogelijk.

We reden door een bosrijk gebied, kregen nog een korte kuitenbijter voorgeschoteld, passage door het mooie Zutendaal.
Klokslag 16.50 waren we in het station van Genk…
In het weekend van 13-14 juli werd er gewerkt aan het spoor tussen Hasselt & Genk, waardoor er geen treinverkeer was tussen de 2 Limburgse steden.
Er reden wel vervangbussen.
Met 4 fietsen op een bus, dat leek me geen goed idee.
Hasselt is slechts 14km verder, na 120km moet dat nog wel lukken.
Meer zelfs, met die extra 14 kilometer hadden we dagelijks 135km gereden tijdens de 3-daagse en zo iets meer dan 400km samen. 💪💪💪

In Hasselt hadden we telkens op het halfuur een trein, die van 17.30 misten we met 3 minuten maar dat gaf ons de tijd om nog iets te eten voordat we Vlaanderen doorkruisten per trein.
Geen fancy food deze keer, een durum, bicky of iets anders, dat wel.
Perfecte afsluiter van deze 3-daagse.

img_20190714_173132
Meer foto’s zijn er in mijn google album.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s