Duo Diagonaal 2019

De duo diagonaal, de wat?
Een diagonaal van België, er zijn er meerdere, in deze “wedstrijd” fiets je in duo van Virton naar Oostende waarbij je 3 checkpoints moet passeren.
De route maak je zelf en je bent ook “zelfvoorzienend” (onthou dit goed).
Vorig jaar nam ik voor het eerst deel aan de duo diagonaal georganiseerd door Bikepacking.be, dit jaar wou ik het zeker niet aan mij laten voorbij gaan.
Met Thijs zou ik terug een team vormen maar die liet op het laatste weten dat hij het niet zag zitten.
Nochtans waren we een paar keer samen gaan “trainen”.
Ive liet me 2 weken geleden weten dat hij misschien wel zou deelnemen als iemand last minute nog een partner zocht.
Ik mailde hem mijn routes door en het was geklonken.

Zaterdagmorgen om 10u in station van Brugge bleek dat we niet de enige waren die al vroeg naar de Ardennen zou afzakken.
Op de trein was het dolle pret, fietsverhalen van vroeger ophalen, een broodje kopen in Brussel terwijl we wachten op de trein naar Aarlen.
Op het perron stonden nog zeker 20 andere “bikepackers” klaar.
Na 3u in rustpauze kwamen we aan in Aarlen, Ive en ik gingen eerst nog wat powerfood binnen spelen en dan richting Virton fietsen.
De pasta was volgens mij niet gaar genoeg en het vlees wat taai, een kleine tegenslag.

26 kilometer was het tot in Virton met 330 dalende hoogtemeters, of laagtemeters, zoals u wilt. Met een gemiddelde snelheid van 31 kilometer per uur vlamden we richting de start.
Eenmaal we in Virton waren konden we een gezellige sfeer terug vinden op het kerkplein, deelnemers met wat supporters erbij, een stralende zon.
Door treinproblemen raakte een groot deel niet tijdig aan de start en op dit moment weet ik niet of die al dan niet gestart zijn.
Om klokslag 17u riep Gunther dat we mochten vertrekken, een vuistje aan Ive en we waren weg.
Welgeteld 200 meter reden we mee met het peloton die gingen aan een kruispunt rechtdoor en wij naar links.
De volgende 23 kilometer konden we niemand voor of achter ons zien.
Dus maakten we ons wijs dat we toch goed bezig waren ook al konden we de tegenstand niet zien.

Checkpoint 1 was het kasteel van La Roche, of wat er nog van over blijft.
De route ging in Noordelijke richting over een glooiend terrein, doe daar nog een ondergaande zon bij en we hadden een prachtige openingsstint voor deze duodiagonaal editie 2019.
Na een uurtje zagen we toch enkele deelnemers in onze denkbeeldige spiegels, bekende gezichten dan nog.
Eindelijk companie!
Helaas, 10 kilometer verder scheidden onze wegen terug.
Aan het checkpoint lagen wel wat eetgelegenheden maar ik stelde voor om een pizza te eten op het pleintje.
Door wat verwarring verloren we tijd, jammer.
Om 21u passeerden we het checkpoint, een korte babbel met Gunther en we konden de nacht ingaan.

Het was nu 124 kilometer tot aan checkpoint 2, het kasteel van Binche.
Dinant lag 60 kilometer verder en we hadden horen vallen dat daar een nachtwinkel is.
Perfect!
Ik had de indruk dat we goed tempo konden halen.
Onderweg naar Dinant merkte ik 2 deelnemers op die zich rond een camionette bevonden en duidelijk hulp kregen van buitenaf.
Die zei dan ook nog al lachend in Dinant: “hebben jullie honger toch?”
Ai ai ai, dat is niet correct.
Toen we in Dinant wilden vertrekken raakte we elkaar kwijt door wat verkeer, maar verloren daardoor niet te veel tijd.
We haalden vlot terug ons tempo ondanks dat we al een goeie 160 kilometer gefietst hadden.
Rond 2u45 bereikten we Binche waar we de immer sympathieke Gunther konden aantreffen.
Een grapje hier en daar, de eerste tekenen van vermoeidheid en wat extra kledij aandoen.
De route ging nu via enkele N-wegen richting Gent, het leek mij de snelste optie om vlot in de Arteveldestad te geraken.

Vermoeidheid zei ik, rond 5u begon ik bijna in slaap te vallen maar ik probeerde niet toe te geven.
In Geraardsbergen stelde ik voor om even een pauze in te lassen, powernap weet je wel.
Om 5u45 klikten we terug in voor de laatste 100 kilometer, we waren toen nog altijd op schema om tegen 10u30 in Oostende te zijn.
In Zottegem kregen we nog een korte plensbui over ons hoofd, tegelijk begonnen we de eerste tekenen te zien van het aanbreken van de dag.
Het gaf me moed en al snel waren we in Merelbeke.
De eerste beste bakkerij gingen we binnen voor een klein ontbijtje.
Om 7u30 waren we aan het Gravensteen waar nog 2 deelnemende teams stonden, waaronder het duo dat ik zag aan de camionette.
Ik tikte hen op de vingers en als antwoord kreeg ik dat je ook niet mocht in groep rijden.
Flauwerikken.
Ga dan met je wielerclubje wat rond fietsen.

65 kilometer was er nog tussen Gent en Oostende, op een normaal tempo zouden we daar 3u over doen.
Ive duwde het gaspedaal stevig in, achteraf vertelde hij mij dat hij het misschien wel zou halen tot in Oostende, niet dus.
Terug naar een haalbaar tempo.
Langs het kanaal konden we heel even in een zondagspeloton blijven, maar die moesten links en wij rechtdoor.
Op weg naar Brugge kregen we nog 2 mountainbikers in onze wielen, die hadden nog geen 340 kilometer in de benen zeker?
Het was mentaal even moeilijk om niet naar huis te gaan ipv nog 20 kilometer te fietsen naar de kust.
Maar Ive had het ook al de hele rit volgehouden.
Hoe dichter we bij de kust kwamen hoe meer de wind uit het Noordwesten kwam opzetten.
Om 10u25 bereikten we de finish, moe, voldaan en best gelukkig.
Onze vriendinnen zaten in de Twins club op ons te wachten, daar konden we wat op ons zelf komen en terug kijken op de voorbije 24u.

Een ecologisch trainingsweekend voor ons Ardennenoffensief van begin juni.
Ecologisch in die zin dat we met de trein naar Aarlen gingen en per fiets terug kwamen. :p

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s