Provincie domeinen van West-Vlaanderen

Mijn vriendin werkt voor de provincie West-Vlaanderen, meerbepaald in de sector ruimtelijke planning.
Thuis hoor ik haar veel praten over enkele provinciedomeien, De Gavers in Harelbeke die recent aangepast zijn, de Kemmelberg, Raversijde die op de planning staat.
Sommige hebben we al eens samen bezocht en ik moet zeggen dat ik dat wel altijd leuk vond.
Het zijn allemaal mooie natuurgebieden in de buurt van een kasteel, er is geschiedenis te vinden in de omgeving.

Februari is voor mij, als freelancer al 3 jaar op rij een kalme maand.
Het is geen super goed weer, hier en daar eens een droge dag waar de zon ook al eens kan komen piepen.
Gisteren was bijvoorbeeld zo een dag.
Vorige week zat ik met het idee om verschillende concertzalen in Vlaanderen te bezoeken, maar dat zou al snel een 2-daagse worden.
Ik had een vermoeden dat het maar 1 dag mooi weer zou zijn.
Toen kwam ik op het idee om de provincie domeinen als checkpoint te gebruiken.
Dat zijn er wel 20 he, zei de vriendin, en dan reken ik nog de streekhuizen en domeinen er niet bij.
Ik antwoorde, op de website staan er 20 domeinen dus ga ik 20 domeinen bezoeken.

Na een halfuurtje had ik een route uitgestippeld van 305 kilometer.
Eerlijk, ik vond het zelf een heuse uitdaging, begin februari 300 kilometer fietsen, ik had er geen goed zicht op.
Het KMI voorspelde een droge dag en het zou warmer zijn dan vorige week toen het sneeuwde en vroor.
In deze tijd van het jaar liggen de koudste en warmste dagtemperaturen niet zo ver uit elkaar, wat als voordeel heeft dat je qua kledij de hele dag hetzelfde kan aanhouden.
Zo had ik weinig of geen bagage nodig, enkel het broodnodige.
Voor de hongerklop had ik M&m’s bij, een zak snoepen (komen altijd van pas), de powerbank en een chocomelk.
Ik had ook nog wat brownie mee in mijn achterzak.

Maandagavond had ik de fiets nog een snelle poetsbeurt gegeven, lichtjes opgeladen en brownie gebakken.
Om 6u ging de wekker en om 7u stipt stond ik goed aangekleed in onze garage.
De route op de GPS geladen en ik was er klaar voor.
Na 200 kilometer zou ik in De Panne zijn, na 240 in Oostende, als het op een van die 2 momenten niet ging kon ik nog altijd te trein nemen.
Als ik Knokke haalde dan moest ik maar naar huis fietsen ook dacht ik.
Het eerste domein was al na 5 kilometer, Tillegem bos.
Uiteraard was het nog pikkedonker en had ik er als parcoursbouwer voor gezorgd dat ik toch door bepaalde domeinen moest fietsen.
In het donker door het bos fietsen, het heeft iets avontuurlijks!

Richting Bulskamp begon de nacht… euh ook zijn nacht in te gaan en kwam de dag op gang.
Het domein Bulskampveld is redelijk groot, daar zijn ook enkele bureaus + ik was er vorig jaar al eens doorgefietst toen ik een kastelen -en abdijen tocht deed in de regio Brugge.
Fotootje en weer weg. In Waardamme waren er wegenwerken, ik rij daar meestal door, vandaag dus ook.
Met dat verschil dat de straat een modderbad was geworden, na 20 kilometer was de fiets dus al gedoopt.
Checkpoint 3 was het kasteel van Aertrycke, deze zijn ze nu aan het renoveren.
Het was zuiderwind vandaag, mede door het vele draaien en keren in mijn route raakte ik maar niet op de snelheid die ik voor ogen had.
In Roeselare zou er nog iemand bij komen die me een eindje zou vergezellen.
Hij zou me tegenrijden omdat hij wind mee had en wel dacht dat hij sneller zou zijn dan ik.
In de buurt van Gits kruisten onze wegen en maakte hij een ommekeer.
Met 2 kan je altijd iets meer tempo maken, ook al rij je naast elkaar.

Nu hadden we op een 15-tal kilometer 3 domeinen te passeren met allemaal een kasteel erbij.
Sterrebos in Rumbeke, Wallemote in Izegem heeft er zelfs 2 en ’t Veld in mijn thuishaven (vroeger toch) Meulebeke.
Het eerste off-road stukje werd ons in dat laatste voorgeschoteld en er zouden er wel nog meer volgen.
Na een goeie 80 kilometer kwamen we in de buurt van Oostrozebeke waar café de Grot is, dat was het eerste checkpoint in mijn BRM vorig jaar.
Ik stelde voor om een colaatje te drinken.

In Wakken is er domein de Baliekouter, hier bleef het bij een fotomoment met de wilde kippen op de achtergrond, een reden om nog eens terug te komen dus!
Volgende was de Gavers, mijn compagnon de route komt hier geregeld wist hij mij te vertellen. Logisch ook want hij woont in Kortrijk.
Over renovatiewerken was hij heel positief, het is ook belangrijk dat de uitbater van de horeca gelegenheid niet enkel de kaart van zijn locatie uitspeeld 😉
Via de stad aan de Leie ging onze route naar Gullegem, waar domein Bergelen ligt.
Deze is ook nog niet zo lang geleden wat opgeknapt en ik moet zeggen dat het zeker de moeite is!
Het eetetablissment was gesloten, dus werd het een broodje in een nabij gelegen broodjeszaak.
Een kom soep erbij en ik kon terug op krachten komen.

De route ging nu naar de Heuvelland streek, voor mij nog altijd een van de mooiere streken in onze provincie.
Een ontgonnen gebied waar er niet zo veel verkeer is, een paradijs voor fietsers, rijk aan geschiedenis, wel niet de mooiste.
De Gasthuisbossen is een recent ontworpen domein dat enkele bossen samenbrengt door zowel een wandel als een fietstroute.
Wij namen de wandelroute … met de fiets = topidee!
In de zomer is het waarschijnlijk heerlijk vertoeven 😉
Hill 60 ligt hier ook vlabij en enkele kilometers verder is er domein de Palingbeek.
De meesten hebben waarschijnlijk wel iets gehoord over de kleine beeldjes die zo gewild waren.
Er ligt zelfs een kasseistrook!
Palingbeek, must visit.

Mijn compagnon de route had niet zoveel tijd als ik vandaag en koos voor de weg naar Kortrijk, ik ging verder richting Kemmelberg waar hopelijk de wind in het voordeel zou worden.
In de buurt van de Kemmelberg zijn en niet tot boven fietsen, dat lijkt me onmogelijk.
Ondanks het feit dat ik een hongerklop voelde aankomen en mijn krachten wou sparen.
In het dorp hield ik halt voor een cola en ook omdat ik halfweg was.
Mijn volgende 2 checkpoints lagen in de buurt van Diksmuide, ik moest in Noordelijke richting gaan, eindelijk!

Nu ging het vooruit, langs het kanaal dat Ieper met de IJzer verbind, de N369 richting Diksmuide met een korte fotostop aan domein de Blankaart.
Hier is een groot waterreservoir, tal van wandel en fietsroutes, je kan er vogels spotten.
Kortom, er is hier echt vanalles te gebeuren.
Naast de Ijzertoren is er de zopas aangelegde Ijzerboomgaard.
Met een speeldorp erbij, de bomen die nog aan het groeien zijn, ook een aanrader als je in de buurt bent.

Het volgende domein ligt dan weer in een andere uithoek van de provincie, Duinpanne in De Panne.
Een tegenvaller, maar er is beterschap op komst heb ik uit goeie bron vernomen.
Een reden om terug te komen!
Ik kreeg honger, mijn hoofd dacht aan pizza, mijn benen begonnen te klagen van de pijn.
Na 200 kilometer zijn dat wel dingen die kunnen gebeuren.
Wat ik ook zou tegen komen om te eten, al was het een hamburger in een frituurkraam, ik moest eten als ik het tot in Knokke wil halen.
Ik naderde Koksijde centrum en toen ik even rondom mij keek zag ik een pizzeria.
Enfin, het was een videotheek waar een afhaalpizzeria bij was.
Het zag er deftig uit, er stond geen volk te wachten, ik zag een tafeltje aan het raam en het vuur brandde in de pizza oven, slecht kon het niet zijn toch?

De pizza smaakte mij, ik kreeg terug wat moed, niet dat ik het niet meer zag zitten.
Zoals ik al een paar keer zei, geef mij een goeie pizza en ik kan de nacht bij wijze van spreken doorfietsen.
Vandaag zou het maar tot 22u-23u moeten duren, meevaller dus!
De avond viel, het werd tijd om in nachtmodus verder te gaan.
Lichtjes aan, GPS aan de powerbank (als hij aan het opladen is licht het scherm op waardoor ik beter de route kan zien).
Via Nieuwpoort-bad baande ik mij een weg richting Middelkerke.
Er was geen kat te zien op de zeedijk, de wind zat in de zeilen.
Even poseren naast Fanny en verder richting Raversijde.
Voor de randonneurs is dat een bekende startplaats.
De vriendin zei me dat fietsen niet toegelaten zijn, al zag ik nergens “fietsen verboden”-brod staan.
Dat verliep vlot.

De route trok even de polders in want de kustlaan is niet zo mooi, Bredene, De Haan en uiteindelijk Wenduine passeerden op de route.
Net buiten Blankenberge bevind zich domein Zeebos, een klein natuurparkje waar vogels te zien zijn (bij klaarlichte dag natuurlijk).
Ik reed er even door via het fietspad, ook leuk.
De benen waren moe, ook al zit de wind mee, ik was bang dat het vanaf Knokke minder zou zijn.
Ook in Knokke was de zeedijk verlaten, ik bedacht me dat ik bijna de gehele kustlijn had gereden van bijna helemaal het zuidelijke punt tot helemaal in het noorden.
Goed voor 68-70 kilometer, toch?
’t Zwin dus, vorig jaar ben ik met de vriendin eens op bezoek geweest in het natuurcentrum met vele wist-je-datjes, vogels spotten en zoveel meer.
Ik kan me enkel nog herinneren dat ’t Zwin voor vele vogels een soort van luchthaven is die hier een tussenlanding maken.
Van geluidsoverlast hebben de buurtbewoners alleszins geen last.

Nog 27 kilometer, ik schakelde over op de reservetank om eerlijk te zijn.
Het was ondertussen ook al bijna 22u terwijl ik gehoopt had de klus te kunnen klaren op 15u.
Mentaal kon ik dat wel aanvaarden dat dat niet zou lukken, 16u is ook nog altijd ruim binnen de randonnneurs-limiet van 20u die er is voor een BRM300.
Er waren nog 2 checkpoints: Damse vaart en het Fort van Beieren.
Die laatste ligt ze goed als langs de Damse vaart, makkie dus.
De vermoeidheid sloeg harder in dan verwacht, gelukkig had ik mijn oordopjes mee en zette ik wat luide muziek op en dat hielp.
Het was niet met een rotvaart, ik kon een goed tempo aanhouden, de molen laten draaien zoals we zeggen.
In de buurt van Koolkerke ligt het fort van Beieren dat via een smal fietspaadje te bereiken is vanaf de Damse vaart.
Leuke afsluiter van een toch wel lastige dag.
Zoals ik zei, ik zag het niet goed komen in het begin.
Gelukkig was er de compagnie in het deel dat er het meeste wind was, het deel met de wind in de rug deed ik alleen.
Ik reed de hele dag zonder me echt op te blazen omdat ik wist dat het een lange dag zou zijn.
Mocht het echt niet meer gaan kon ik altijd de trein naar huis nemen.

Maar kijk, op 16u tijd toch maar alle domeinen “bezocht”.
Allemaal pareltjes, het ene blinkt al wat meer dan het andere.
De provincie doet dat goed, het zou jammer zijn dat daar geen financiering meer voor te vinden is.
😉

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s